Dania, Maj 1945 Pięć lat niemieckiej okupacji dobiegło końca.
Ty tam! Stój! Ty tam!
Co to jest? To nie jest twoje. Rozumiesz?
Co chcesz? Masz jakiś problem? He?
Masy jakiś problem? Wynoś się do domu! Precz!
To nie jest twoja flaga!
Proszę! Proszę, przestać!
Wstawaj! Wstawaj, powiedziałem!
Zabierz swoją czapke i wynoś sie stąd!
Dupku!
Biegiem! Biegiem, powiedziałem!
To jest mój kraj! Zrozumiałeś? Precz!
Nie jesteś tutaj mile widziany!
Wynoście się stąd! To jest mój kraj! Rozumiecie to?
Zabierzcie ich stąd. Tak jest, sierżancie.
"POD PIASKIEM" tłumaczenie yans
Nazywam się Kpt. Ebbe Jensen z Duńskiego Korpusu Pionierów.
Dla wszystkich którzy jeszcze nie więdza dlaczego tutaj są:
Zotaliście tutaj sprowadzeni do Danii, by posprzątać po wojnie.
Dania nie jest waszym przyjacielem. Powinno to być jasne.
Nie spodziewajcie sie by Dania, przyjęła was z otwartymi ramionami.
Nikt nie chce tu widzieć niemców.
Dla nas jesteście tutaj tylko z jednego powodu:
By całe zachodnie wybrzeże. Oczyścić z niemieckich min.
Które zostały tutaj zakopane.
W przybliżeniu 2.2 miliona min lądowych, na długości zachodniego wybrzeża...
Jest to więcej, aniżeli na obszarze, wszystkich krajów Europy.
Ktoś musiał przypuszczać, że inwazja Aliantów nastąpi właśnie tutaj.
Jaka szkoda dla tego, który tak przypuszczał.
Oraz jaka szkoda dla was.
Kto z was widzial już wcześniej mine lądową?
A czy ktoś próbował ją rozbroić?
Kto z was widział już coś takiego?
Jest to najbardziej popularna mina.
Dla maksymalnego efektu, mina jest zakopywana, 15 do 20 cm w piasku...
Sprawia to, że jest łatwa do odnalezienia.
Właśnie straciłeś ręce.
Śmiało. Nie mamy czasu na użalanie się nad sobą.
Jesteś martwy.
Wydaje mi się, że mamy pierwszą ofiarę śmiertelną.
Nie chesz zobaczyć ponownie swojej rodziny?
Naprawdę chcesz być pierwszym, który zginie?
- Nie. - Nie rozumiem cię.
Nie panie Kapitanie, nie chcę umrzeć jako pierwszy.
Cieszę się, że to słyszę. Spróbuj jeszcze raz.
Znowu jesteś martwy.
Te miny nie są atrapami.
Oznacza to, że jeżeli popełnicie błąd.
Zginiecie, lub zostaniecie ciężko ranni.
- Czy wyraziłem się jasno? - Tak jest, Panie Kapitanie!
Dobrze. Ty, podejdź tutaj.
- Pójdziesz jako pierwszy. - Tak jest, Panie Kapitanie!
Teraz.
Następny.
- Dobrze wykonane i szybko. - Następny.
Szybciej!
Następny.
Doskonale.
Następny.
Bardzo dobrze.
Szybciej!
No dalej!
Pozastali w tym czasie już dawno, rozbroili by mine.
Zasnąłeś tam w środku?
Panie Kapitanie, czy mogę uzyskać zgodę na wejście do bunkra by go wyprowadzić?
Pod żadnym pozorem.
Dlaczego?
Wchodzę do środka.
- Zostaw tą minę na miejscu. - Uda mi się
- Wstawaj żołnierzu! - Nie, uda mi się.
- Wstawaj żołnierzu! - Ja chcę, musi mi się udać. Proszę.
Zatkajcie uszy.
Następny.
Kiedy rozbrajacie minę...
Elisabeth, chodź tutaj.
Chodź tutaj, dziecko.
Jesteście żołnierzami?
Odpowiadajcie, brudne świnie! Jesteście żolnierzami?
Tak jest, Panie Sierżancie!
Według rangi! W jednej linii, szybko!
Szybciej!
Do szeregu! Szybko!
Baczność!
- Nie rozumiesz, 'Baczność'? - Tak jest, Panie Sierżancie!
To stój jak mężczyzna!
Spocznij!
- Nazwisko? - Marklein, Panie Sierżancie.
- Imię? - Hermann, Panie Sierżancie.
- Rodolf Selke, Panie Sierżancie. - Friedrich Schnurr, Panie Sierżancie.
- Wolff jak? - Johann Wolff.
- Kluger, Panie Sierżancie. - Pełne imię!
August Kluger. Panie Sierżancie.
Wy dwaj? Moglibyście być braćmi.
- Jesteśmy bliźniakami, Panie Sierżancie. - Doprawdy?
Nazwisko?
Werner i Ernst Lessner, Panie Sierżancie.
- Pytałem Ciebie? - Nie, Panie Sierżancie.
To się zamknij.
- Przepraszam. - Co?
- Co ty powiedziałeś? - Przepraszam, Panie Sierżancie.
- Za co chcesz mnie przepraszać? - Ponieważ wymieniłem imię mojego brata.
- Przepraszasz? - Tak, Panie Sierżancie.
Do diabła z twoimi przeprosinami! Nie są potrzebne, zrozumiałeś?
Tak jest, Panie Sierżancie.
- A ty mały? - Wilhelm Lebern, Panie Sierżancie.
- Jesteś żołnierzem? - Tak jest, Panie Sierżancie.
- Ludwig Haffke, Panie Sierżancie. - Sebastian Schumann, Panie Sierżancie.
Patrz na mnie, kiedy do mnie mówisz.
- Helmut Morbach, Panie Sierżancie. - Masz piękny mundur.
- Byłeś na wojnie? - Tak, Panie Sierżancie.
- Płaczesz? - Nie, Panie Sierżancie!
- Co się stało? Płaczesz? - Nie, Panie Sierżancie!
- Boisz się? - Nie, Panie Sierżancie!
- Tęsknisz za domem? - Nie, Panie Sierżancie!
- Wszyscy widzą na dole czarną flagę? - Tak jest, Panie Sierżancie.
Pomiędzy flagami zakopane jest 45,000 min.
Wy musicie je rozbroić.
Kiedy skończycie, Możecie wracać do domu.
- Zrozumieliście? - Tak jest, Panie Sierżancie!
Tylko wtedy możecie wrócić do domu, Zrozumieliście?
Tak jest, Panie Sierżancie!
Jeżeli będziecie rozbrajać sześć min na godzinę nie wysadzając się przy tym w powietrze,
za trzy miesiące możecie być znowu w domu.
- Zrozumieliście? - Tak jest, Panie Sierżancie!
- Chciałbyś coś powiedzieć? - Nie, Panie Sierżancie!
- Jesteś pewien? - Abolutnie pewien, Panie Sierżancie!
- Ty, z mapą. - Ludwig, Panie Sierżancie.
Podaj mi mapę.
- Wszyscy widzą? - Tak, Panie Sierżancie.
Każdy obszar ma swój numer.
Gwiazda oraz punkt określają miejsce i rodzaj min.
Ten z was który liczy miny. Musi być pewien, że mapa jest aktulizowana.
To zadanie jest tak samo ważne, jak samo rozbrajanie min.
- Czy jest to zrozumiałe? - Tak jest, Panie Sierżancie!
Od kamienia, aż do znaku na wodzie znajduje się bezpieczna strefa.
Czy muszę wam tłumaczyć, co stanie się gdy któryś z was będzie próbował uciec?
Nie, Panie Sierżancie!
Jeden, dwa, trzy, cztery.
Jeden, dwa...
Trzy, cztery.
Jeden, dwa, trzy, cztery.
Mam jedną!
- Mam jedną! - Ja też!
Tutaj nie jest tak źle.
Kim zostaniecie, kiedy już będziecie w domu?
Ja będe mechanikiem.
Dobry przyjaciel mojego ojca ma fabrykę.
Zatrudni mnie, kiedy już tam będe.
- Nie zapomniałes o czymś? - Nie odzywaj się.
Dlaczego nie? Mam prawo powiedzieć, że jego przyszłośc to tylko cholerna iluzja.
To nie iluzja. To prawda. Obiecał mi to.
- A co jeśli... - Przestańcie.
Jeśli chcesz mogę spytać, czy nie potrzebuję jeszcze jednego praktykanta?
Oczywiście. Byłoby wspaniale.
- Nie ma problemu, moglibyśmy razem pracować. - Tak.
Wiesz co, Wilhelm? Móglbys spytać też o mnie?
- Przestań. - Byłoby miło.
- Nasza trójka... - Helmut.
- Zamknij mordę! - Skończ.
Ręka w ręke.
Co!?
Wydaje mi się, że ma coś do jedzenia.
Ona ma chleb.
Witaj.
Jak ma na imię?
Rozumiesz po niemiecku?
Ona jest ranna. Widzisz.
Żołnierz jest zawsze gotowy by pomóc.
Jako dziecko nie miałem lalki. Jestem chłopcem, więc miałem samochód.
Wygląda zdecydowanie lepiej.
Dziękuje.
Nie ma za co.
Elisabeth!?
Chyba musisz iść.
Elisabeth! Chodź tutaj, kiedy cię wołam.
Co ty tam robisz?
Nie, wiesz co?
Mówiłam ci byś nie podchodziła do domku rybaka, tak?
Nie potrafisz teg zrozumieć?
Nie rozumiesz tego, co do ciebie mowię? Nie powinnaś sie oddalać.
Jeżeli ktoś z was chce się odlać, niech zrobi to teraz.
Nie? Więc do łóżek.
Naprzód! Szybciej!
- Jesteście wszyscy? - Tak, Panie Sierżancie.
Nie możesz z nim porozmawiać?
- Jestem głodny, nie jadłem nic od dwóch dni. - W niczym to teraz nie pomoże.
Jak mam rozbrajać miny, nic przy tym nie jedząc?
- To ja, Sebastian. - Czego chcesz?
Chciałem spytać czy słyszał Pan o tym, że nie dostaliśmy nic do jedzenia, Panie Sierżancie?
- Wydaje mi sie, że jeśli nie dostaniemy nic do jedzenia... - Co ci się wydaje?
Wydaje ci się, że jest mi przykro?
- Nie, Panie Sierżancie. - Gówno mnie to obchodzi. Wiesz o tym.
- Nie obchodzi mnie czy rozumiesz. - Wiem, Panie Sierżancie.
Nie wiem, kiedy przyjdzie jedzenie. Niemcy nie są tutaj uprzywilejowani.
Dobranoc, Sebastianie.
Wracać do łóżek.
Kładźcie się spać! Do łóżek!
Psst...
- Dokąd idziesz? - Shh! Śpij.
- Chcesz uciec? - Przyniosę coś do jedzenia.
Naprawdę Sierżancie. On już nie może. Znam swojego brata.
Obserwowałem go cały ranek, Bez przerwy wymiotował.
Patrz na mnie kiedy do mnie mówisz.
- Ernst? - Tak, zgadza się, Sierżancie, jest mi...
- Patrz na mnie! - Zgadza się Sierżancie, naprawdę źle się czuję.
Gdybym mógł poleżec jeszcze przez godzinę. Proszę. Proszę...
Ernst, wiesz o tym, że nie mogę na to pozwolić.
- Sierżancie naprawdę źle się czuję. - Proszę Sierżancie.
Jesteś trochę rozpalony. Byłeś na słońcu, co?
Panie Sierżancie...
Co ty na to, Otto? Powinniśmy pozwolić im odpocząć przez godzinę? Powinniśmy?
Powinnismy dać im odpocząć? Mogą przecież zemdleć.
Myślisz, że próbują nas oszukać? Co?
Nie, nie odważyliby się.
Więc? Nie, nie mieliby odwagi.
Chłopcy, spójrzcie na mnie.
- Wracajcie do pracy. - Ale... Panie Sierżancie.
Słyszeliście?! Wracać do pracy powiedziałem! Natychmiast!
Ruszać się!
Wilhelm? Wilhelm?
Coś jest nie tak. Sciągnij mi hełm.
Sciągnij mi ten cholerny hełm.
Pomóżcie mi!
- Chcę do domu... - Spokojnie.
Wszystko będzie dobrze.
Helmut, potrzebuję twojej pomocy. Przejdziesz przez plaże.
- Pomóż mi. - Spokojnie.
Uspokój się.
- Na Boga, pomożcie mi! - Co jest z toba? Pomóż im do cholery!
Pomóżcie mi!
Ja chcę do domu! Ja chcę do domu!
- Pomóżcie mi! - Spokojnie, spokojnie...
Pomocy!
- Pomocy! Pomocy! - Sierżancie! Błagam potrzebujemy pomocy!
- Ja chcę do domu! - Uda ci się, spójrz na mnie.
Wszystko będzie dobrze.
- Mamo! Mamo! - Sierżancie, proszę tutaj przyjść!
Proszę coś zrobić! Błagam! Pomóż nam!
Panie Sierżancie, proszę tutaj przyjść!
- Błagam Sierżancie! - Mamo!
Mamo! Ja chcę do domu!
Spójrz na mnie. Wrócisz do domu. Wszystko będzie w porządku. Zaufaj mi.
Ja już nie mogę.
Ja chcę do domu!
Ja chcę... Ja chcę...
Dziękuje Sierżancie.
- Co się tutaj dzieje? - To był mój błąd, Panie Sierżancie.
- Twój błąd? - To moja wina, Panie Sierżancie, wczoraj...
- Patrz na mnie kiedy do mnie mówisz! - Byliśmy wczoraj tak bardzo głodni.
Poszedłem na farme i ukradłem trochę paszy. Jestem pewien, że od tego sie rozchorowaliśmy.
Jako oficer, spoczywa na mnie odpowiedzialność, byśmy mieli co jeść.
Nie masz tutaj, żadnych odpowiedzialności.
Gdzie jest mama?
Tak jak mówiłam, nie ma tutaj żadnego jedzenia.
Co tutaj jest?
Jeżeli to jedli, to mogli się pochorować.
Jest pełne szczurzych odchodów. Spójrz...
Co w tym takiego śmiesznego?
Przynajmniej, mogę tym wypchać niemców.
- Z czego się śmiała? - Posłuchaj mnie dobrze chłopcze.
My ze sobą nie rozmawiamy. Zrozumiałeś?
Nie odzywaj się do mnie. Ja pytam, ty odpowiadasz.
- I zawsze zwracaj się 'Panie Sierżancie'. Zrozumiałeś? - Tak jest, Panie Sierżancie.
- Dlaczego nic z tego nie zjadłeś? - Nie mi nie proponowali, Panie Sierżancie.
Zwracajcie!
Pijcie, pijcie, pijcie! Do dna! Śmiało!
- Słona woda! - Chcecie umrzec?
Dobrze chlopcy. Pijcie.
Myjcie się.
Myjcie się. Głowa na dół.
Myjcie sie, dobrze. Pochyl głowę.
Dobry pies, dobry pies. Chodź tutaj. No, chodź tutaj. Chodź. Siad.
Idź do łóżka.
Chciałbym coś panu pokazać, Panie Sierżancie.
- Idź do łóżka. - Chcę coś pokazać, Panie Sierżancie.
Dzięki tej ramie, będzie nam łatwiej oczyszczać pole minowe.
Oznaczy obszar, na jakim należy szukać miny.
Zrozumiałem, nie jestem głupi.
Wiem, że nie jest Pan głupi.
Dobrze, bierz swoją zabawkę i idź do łóżka.
Wiem, że Sierżant nas nienawidzi.
Wiem tez, iż dla Sierżantowi jest wszystko jedno
czy zginiemy od min, lub umrzemy z głodu.
Tak. Masz rację.
Dla Pana jednak byłoby lepiej, gdybyśmy zginęli przy rozbrajaniu min na plaży.
Jest mi wszystko jedno chłopcze. Bierz swoją zabawkę i idź do łóżka.
Plaża powinna być wreszcie wolna od min, zgadza się, Panie Sierżancie?
Tak, zrozumiałeś. To czego nie rozumiesz to, że każe ci iść do łóżka.
Rozumiem to, chce tylko by mnie pan wysłuchał.
- Więc się pospiesz. - Zrozumiał mnie pan?
Czy ja ciebie zrozumiałem? Czy ty mnie zrozumiałeś?
- Tak jest, Panie Sierżancie. - Dobrze chłopcze, bierz swoją zabawkę i idź do łóżka.
Idź.
Dobranoc, Panie Sierżancie.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Wilhelm Lebern? - Tak.
Został przywieziony, kilka dni temu.
Wilhelm zmarł wczoraj.
Wciąż tu jest, Jeśli chce go pan zobaczyć.
Nie, nie będzie to konieczne. Dziękuje.
Pobudka, chłopcy!
Wstawać!
Do szeregu!
Spocznij.
Mam dobrą i złą wiadomość.
Dobra jest taka, że właśnie odwiedziłem Wilhelma.
Czuję sie lepiej.
Troszczą sie o niego, przeżyje.
Macie od niego pozdrowienia. Wkrótce będzie w domu.
Zła jest taka, że jesteśmy poza planem.
Do końca tygodnia musicie rozbrajać osiem min na godzinę.
- Zrozumieliście? - Tak jest, Panie Sierżancie.
- Nie dosłyszałem. Zrozumieliście?! - Tak jest, Panie Sierżancie!
Dobrze.
Za dziesięć minut, wymarsz. Kończcie jeść.
Pierwszą rzeczą po powrocie do domu, będą piwo i dziewczyny.
Masz w domu dziewczynę?
Nie, ale to zatroszczę się o to w pierwszej kolejności. Możesz mi wierzyć.
- A rodzice? Nie chcesz ich odwiedzić? - Muszą zaczekać
A jaki jest wasz plan?
- Wzbogacić się, tak? - Zgadza się, mój przyjacielu.
- A w jakiej dziedzinie? - Jako murarze, cóż innego.
Rzesza musi zostać odbudowana. I tutaj pojawiamy się my.
- Werner, Ernst i synowie. - I synowie?
Kiedy będziemy mieli synów, to oni przejmą firmę.
Nazwa firmy będzie brzmiała donioślej. Mam na myśli to, że...
Kiedy zostaniemy właścicielami firmy. Nikt nie zorientuje się, iż nie ma w niej synów.
Też muszę tak zrobic! 'Ludwig i synowie'. Brzmi dobrze, prawda?
Tak. Prawie tak dobrze jak, 'Werner, Ernst i synowie'.
Jakie to ciężkie.
Ostrożnie powiedziałem!
Ile mamy min przeciwpancernych? 44. Panie, Sierżancie.
- Policz jeszcze raz. - 2, 4, 6, 8, 10, 12...
14, 16, 18, 20, 22, 24, 26...
- 44. Panie Sierżancie! - Dobrze. Przeciwpiechotnych?
- 16. Panie Sierżancie. - Policz jeszcze raz.
- Jak powinien się nazywać? - Benny. nazwiemy go Benny.
Benny, Benny, Benny.
- Nie, powinien nazywać się Timmy. - Nie.
- Ze względu na kolor. - Co Timmy ma wspólnego z czarnym?
Brzmi czarno.
Benny brzmi dobrze.
On jest...
Tim Benny. Tim to jego imię.
- Benny to jego imię. - Nie. Nie, mój przyjacielu.
Chodź tutaj, Tim Benny.
Ten liliowy kolor.
Piękny zwierz.
- Co to właciwie za zwierz? - Sześcionóg.
- Kapryśny żuk . - Nie.
- Benny Tim, kapryśny żuk
- Benny Tim, sześcionogi, kapryśny żuk. - Yes.
- Benny Tim, sześcionogi, kapryśny żuk.
Chlopcy, jest wieczór kładzcie się spać.
Sebastian.
Wszyscy tutaj.
- Wszyscy jesteście? - Tak, Panie Sierżancie.
- Patrzcie na niego! - Przestańcie!
- Otwórz usta! - Nie!
- Przestańcie! - Otwieraj mordę!
Przestańcie! Przestańcie!
- Strzel bydlakowi prosto między oczy! - Panowie?
Patrzecie jak mali naziści o siebie dbają!
Jeden, dwa... Bój się!
Panowie, proszę. Potrzebuje tych chłopaków.
- A kim ty kurwa jesteś? - Sierżant Carl Leopold Rasmussen.
To jest moja jednostka. Moim zadaniem jest oczyszczenie plaży.
Potrzebuję tych chlopaków. Potrzebuję ich wszystkich.
Zabawmy sie gdzie indziej. Pieprzeni duńczycy.
Idźcie do środka, chłopcy.
Chodź, Ludwig.
Ludwig. Idź się umyć.
Hej!?
Co ty do cholery wyprawiasz, Ebbe? Dostałes rozkaz, by tutaj przyjechać?.
Wiesz, nie wydaje mi się by był wydany rozkaz,
kradzieży żywności dla niemców, z kuchni polowej.
Wziąłem ją dla siebie i psa.
- Ludzie zaczynają zadawać pytania. - Może to ty zadajesz pytania?
Nie, ale czy to nie dziwne. Zabierasz jedzenie, w momencie
gdy opłaciliśmy ci na farmie, pokój oraz wyżywienie.
Słyszysz co do ciebie mówię? Patrz na mnie kiedy do ciebie mówię!
Mogłeś mnie uprzedzić, że to są jeszcze dzieci Ebbe.
- To trochę zmienia sytuację. - To niczego nie zmienia.
Byli dorośli by iśc na wojnę, więc są na tyle dorośli by oczyścić plażę.
Ci chłopcy nie mają pojęcia co się dzieje.
Nie, ale ty ich tego nauczysz, Carl. Dlatego tutaj jesteś.
Chyba nie zacząłeś ich lubić, co?
Nie.
Pamiętaj co zrobili.
Lepiej oni niż my.
Mógłbyś sprowadzić bardziej doświadczonych ludzi do jednostki?
Cholera.
Ludwig, stop!
Ludwig! Tutaj dwie miny leżą, jedna na drugiej!
Miny są położone, jedna na drugiej!
Werner! Wstrzymaj pracę!
Tutaj cię mam, ty mały draniu.
Werner! Zatrzymaj się, posłuchaj...
Werner! Werner, gdzie jesteś?
Werner! Werner!
Werner, gdzie jesteś?
- Ernst, siadaj. - Werner? Werner!
Werner, gdzie jesteś? Powiedz coś!
- Werner, gdzie jesteś? - Ernst, uspokój się.
Zostawcie mnie!
Musimy go szukać!
- Zostaw mnie! - Trzymajcie go mocno.
- Werner! - Trzymajcie go, trzymajcie go mocno.
Uspokój się. Spokojnie.
Tak jest dobrze.
Wyjdźcie chłopcy.
Sebastian, wychodź.
Musisz się przespać.
- Nie. Spokojnie. - Musimy poszukać Wernera.
Poszukamy go jutro. Teraz musisz się przespać.
- No już. - Nie, najpierw znajdę Wenera.
Musimy iść na plażę. Chciałem go uratować, ale uciekł.
Musimy go poszukać.
Śpi tutaj na górze.
Nie mogę bez niego zasnąć.
- Chodźmy. - Nie. Teraz musisz spać.
Poszukamy go jutro.
Jutro? Brzmi dobrze.
Kiedy znajdziemy Wernera...
Pojedziemy do Niemiec,
i wszystko odbudujemy. Wszystko odbudujemy.
Wszystko jest tam zniszczone. Trzeba to odbudować.
Murarzami... będziemy murarzami.
To dobry zawód.
Panie Sierżancie... Proszę go, nie nienawidzić.
- Nie będe. - Proszę go, nie nienawidzieć.
Nie. Połóż się. Odpocznij. Musisz się przespać.
Gdyby go pan znał tak dobrze jak ja, z pewnością by mu pan pomógł.
Skłamałem.
Wilhelm nie przeżył.
Wiem, Panie Sierżancie.
Tak było lepiej Panie Sierżancie. Z tą świadomością, mogliśmy dalej rozminowywać.
Że jeden z nas wrócił juz do domu.
Być może.
Już dobrze.Nie zabiorę ci go.
Krzyż ci pomaga?
- Proszę spróbować Panie Sierżancie. - Nie.
Smiało Panie Sierżancie. Proszę spróbować.
Nie.
Naprawdę, Panie Sierżancie. Proszę sprawdzić
Ojciec mi go podarował.
Za każdym razem tak ze mną robił, zawsze udało sie mu mnie zaskoczyć.
Dlatego go noszę.
Twój ojciec żyje?
Nie wiem.
- Sebastian. - Hermann.
- Rodolf. - August.
- Johann. - Johann.
- Chodź, Friedrich. - Helmut, jesteś z nami.
Chodź, Helmut! Pobudka!
Dobrzel, Helmut! Tak to się robi!
No dalej!
August! Nie mogę wszystkiego robić sam! Musisz mi pomóc!!
Świetnie!
To jest piłka nożna nie ręczna, Piłka na ziemię. Dziękuje.
Ludwig, chodź tutaj!
Gramy dalej!
- Kto to jest? - Nowi.
Cześć.
Mamy dołączyć do oddziału. Gdzie jest sierżant Rasmussen?
Stoi tam. Ale możecie się u mnie zameldować. Jestem Ludwig.
- Josef Becker. - Albert Brauer.
Chodźcie ze mną. Dzisiaj mamy wolne.
Jak się nazywasz? Powiedz mi.
Spokojnie.
Nie uciekaj.
Tak dobrze..
Jeden, dwa, trzy! Start!
Morbach ustanowił nowy rekord świata!
Widzicie to!?
Pierwsza bramka była fantastyczna.
Następną mecz, my wygramy.
Chodź, chodź.
Tak mówisz?
Tutaj, Otto. Chodź. Chodź.
Tutaj. Bierzi. No, chodź.
Woda była cudowna.
- Niesamowite są te wydmy. - Tak, trzeba się na nie wspiąć .
Szeregowy Ludwig Haffke. Byłeś odpowiedzialny za obszar 7, zgadza się?
Zgadza się, Panie Sierżancie. Noniosłem wszystkie dane.
1,200 min było zakopanych, 1,200 zostało zalezionych,
rozbrojony i usuniętych, Panie Sierżancie.
Jednak źle je policzyłeś, czyż nie tak?
Nie Sierżancie, liczyłem je dwa razy by być pewnym.
1,200 min zostało zakopanych. 1200 min zostało wyniesionych.
Przynieś piłkę.
Przynieś piłkę!
Jak pies! W pysku!
Dobry pies. Bardzo dobry.
Przenieś piłkęl. Szybko!
Nie rękami ! W pysku!
Grzeczny pies.
Grzeczny pies. tak? Grzeczny pies.
Dobry pies. Siad!
Szczekaj!
Woof, Panie Sierżancie!
- Co? - Woof.
Głośniej.
Szczekaj! Głośniej!
Woof!
Chcesz coś powiedzieć? Czy chcesz coś powiedzieć?
Chcesz coś powiedzieć? Hę?
- Być może... - Panie Sierżancie, proszę przestać.
Idiota!
Wszyscy jesteście idiotami!
Mam oddział niemieckich idiotów! Wiecie o tym? Każdy z was!
Jak mam zagwarantować, że plaża jest bezpieczna? Powiedzcie mi!
Panie Sierżancie, możemy policzyć jeszcze raz. Upewnić się, że ilość sie zgadza.
Czy liczby się zgadzają? Co chcesz jeszcze tutaj liczyć? Co?!
Gadaj! Po co?!
Możesz zagwarantować, że plaża jest bezpieczna? Możesz to zrobić?
- Nie, Panie Sierżancie! - To zamknij mordę!
Byłem dla was zbyt miły.
To jest problem. A wy to wykorzystaliście!
Od teraz, idziecie razem.
Ramie w ramie. Jeden obok drugiegor.
Przez całe oczyszczone strefy.
Muszę być pewny, że nie został popelniony żaden błąd.
Moim błędem było zaufać wam.
Teraz z tym koniec. Zrozumieliście?
- Zrozumieliście mnie?! - Tak, Panie Sierżancie!
Możecie nas odrazu postawić pod murem i roztrzelać.
Chcesz coś powiedzieć, żołnierzu?
Śmiejesz się?
Myślisz, że jestem śmieszny?
Bawi cię to? Śmiejesz się, żołnierzu?
- Nie, Panie Sierżancie! - Patrz na mnie! Dlaczego się śmiejesz?
Dlaczego się śmiejesz?
- Jesteś mężczyzną? - Tak, Panie Sierżancie!
- Jesteś żołnierzem? - Tak, Panie Sierżancie!
To zachowuj się jak żołnierz! Czy to jasne?
Tak, Panie Sierżancie!
- Dalej cię to bawi? - Nie, Panie Sierżancie!
Zbierz się do kupy!
Bądź w końcu mężczyzną!
Ktoś chce jeszcze coś powiedzieć?
To niech powie to teraz.
Czy ktoś chce jeszcze coś powiedzieć?
Tak więc. Naprzód marsz!
No dalej! Naprzód marsz!
Przez cała oczyszczoną strefę! Centymetr po centymetrze!
Dopóki nie będziemy pewni!
Uciekajmy stąd, zanim wszyscy zginiemy.
Jesteście głusi? Chcecie to znosić?
Wole już by roztrzelali mnie anglicy. Aniżeli mam znowu biegać po tej plaży!
Zostajemy dopóki nie skończymy. A potem wracamy do domu.
Sierżant powiedział. Jak skończymy. to możemy wrócać do domu.
Pan Sierżant? I myślisz, że Pan Sierżant dotrzyma słowa?
Jeżeli chcesz dalej iśc w tym marszu śmierci. Bardzo, proszę.
Nie będziesz mi mówił, co mam robić! Nikt nie będzie!
A co stanie się z nami, gdy zorientują się, że zniknąłeś?
- Nie mogę na to pozwolić. - Nie ty o tym decydujesz!
- Uciekam stąd! - Zostajesz.
Jeszcze nie zrozumiałeś? On cię nienawidzi, nienawidzi tak jak nas wszystkich!
Kochany Sierżant robi to wszystko, ponieważ tak bardzo nas kocha?
Trzymajcie go, i zwiążcie!
- Powiedziałem związać go! - Zostawcie mnie!
Cholerni zdrajcy!
Zostawcie mnie!
Będziesz cicho?
Czy będziesz cicho?
Carl! Carl!
Gdzie jest Sierżant? Gdzie jest Sierżant?
Pomocy! Pomocy! Moja mała dziewczynka!
Moja mała dziewczynka! Pomóżcie mi!
Pomocy! Moja córka!
Elisabeth! Elisabeth!
Zostań tam kochanie. Ktoś przyjdzie ci pomóc.
Wstawaj!
Ernst, gdzie są pozostali?
Wstawaj chłopcze!
Hej? Gdzie są pozostali? Uciekli?
Musisz siedzieć. Usiądź.
Nie możesz sie ruszać.
Zaraz któryś z chłopców cię stamtąd wyciągnie.
Ernst!
Witaj.
Jest ranna?
Tutaj?
Znasz Wernera?
Jest dobrym bratem. Wygląda dokładnie tak samo jak ja.
Wszystko bym dla niego zrobił.
Wszystko w porządku, wszystko jest w porządku.
Ernst, podaj mi ją.
Idziesz Ernst?
- Ernst, chodź proszę. - Ernst, chodź tutaj.
Ernst, chodź tutaj!
- Ernst... - Co ty robisz? Ernst, chodź tutaj!
Ernst, wracaj. Ernst proszę wróć.
- Co ty wyprawiasz? - Wróć proszę.
Wytrzyj się.
Powtarzaj za mną. To zaraz się skończy.
- Wrócę do domu. - Wrócę do domu
- Ok? - Tak.
Przestań płakać.
Potrzebuję cię. Pozostali cię potrzebują. Ok?
- Musisz być silny. Potrafisz? - Tak, potrafię być silny.
- Jesteś silny. - Jestem silny.
- Powtórz. - Jestem silny.
- Wrócę do domu. - Wrócę do domu
To wkrótcę się skończy.
Dziękuje.
- Gustav. - Tak?
Co będziesz robił, gdy wrócisz do domu?
Jadł! Po prostu jadł.
Moja mama jest najlepszą kucharką w Berlinie. Mam już dość duńskiej kuchni.
Musisz nas zaprosić.
Tak, przyjdźcie na ul.Oranienburger w Berlinie.
- Jeszcze tam nie byłem. - Ziemniaki, mięso i sos!
Najlepsze co może być.
Jezu...
Ruszaj.
- Usiądź. - Postoję.
Potrzebujemy więcej doświadczonych ludzi w Skallingen.
Tak, ale ja potrzebuję ich w Ringkobing.
Tak, tylko ja nie mówię teraz, o twoich ludziach.
Więc o kim rozmawiamy?
O niemieckich chłopakach.
Potrzebujemy ich. Ludzie giną tam jak muchy.
Odnaleziono tam miny. To istny chaos.
Potrzebujemy doświadczonych niemców.
Chciałbym ci pomóc, ale odesłałem ich do domu.
Hmm. Tak słyszałem.
- Pzetrwało 4 z 14. - Nie zostaną odesłani do domu.
Obiecałem, że kiedy skończymy odeślę ich. I skończyliśmy.
Wszyscy niemieccy żołnierze zostają, dopóki wszystkie miny nie zostaną rozbrojone.
I mam na myśli wszystkie.
Ebbe?
Proszę cię byś odesłał ich do domów.
Pozwól im odejść. Oni tam zginą.
Rozumiem, Carl.
Ale nie mogę. Rozkazy zostały wydane.
- To tylko czterech chlopców! - Teraz ty mnie posluchaj!
Jeżeli jeszcze usłyszę o tych chłopakach.
Roztrzelam ich osobiście, jednego po drugim. Zrozumiałeś?
Oni nie są dobrymi ludźmi. Nie wiesz co takiego mają na sumieniu.
Okłamywałeś mnie od pierwszego dnia.
To tylko chłopcy. Dzieci które płaczą za swoimi matkami,
gdy widzą jak wybuch, rozrywa im kończyny.
To Niemcy, Carl. Rozkaz został wydany.
Pogódź się z tym.
- Dziękujemy ci już, Carl. - Stul pysk!
Ebbe...
To wszystko, Carl.
Przyjmujemy, że około 72,000 niemiecki min
zostało zakopanych tutaj w Skallingen.
Niektórzy z was mieli ten luksus dysponować,
oznaczonymi na mapach minami.
Tutaj w Skallingen nie uświadczycie takich map.
- Helmut Morbach? - Tak jest.
- Rodolf Selke? - Tak jest.
- Ludwig Haffke? - Tak jest.
Sebastian Schumann?
Wsiadajcie. Szybko, wsiadać!
Wysiadajcie, No dalej, wysiadać!
Wasz kraj.
Do granicy jest stąd, około 500 metrów.
I jesteście w niemczech.
Biegiem.
Biegiem!
Po wojnie, około 2000 niemieckich więźniów, była przymuszana do oczyszczenia duńskich plaż z około 1.5 miliona min lądowych.
Prawie połowa z nich zginęła, lub odniosła rany.
Wielu z nich była jeszcze bardzo młodych.